บทที่ 24

ตอนที่ 24

“ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดแล้วมันอย่างไง?” เฟิงเฉินเสียงเย็นชา สายตากวาดมองไปยังสีแชมเปญ ไฟนิรนามลุกโพรงขึ้นในจิตใจ คว้าช่อดอกไม้โยนทิ้งออกนอกหน้าต่างรถ

หันกลับมาเห็นลั่วมั่นยังคงถือกล่องใส่สร้อยคอ ยิ่งเหมือนน้ำมันลาดลงบนหัวใจเพลิง สายตาจับจ้องไปที่กล่องใบนั้นด้วยหน้าตาบูดบึ้ง

ดูเหมือ

บทที่ 25

ตอนที่ 25

ดูเหมือนจะไม่ได้คิดมาก เฟิงเฉินโทรศัพท์กลับไป และก็โทรติดอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย แฝงไปด้วยความชั่วร้าย

“หายากจริงๆ ! เป็นครั้งแรกที่คุณโทรศัพท์กลับมาหาฉัน”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของเฟิงเฉินอ่อนลงเล็กน้อย แต่ไม่พูดตอบกลับไป

อีกฝ่ายไม่รอให้ตอบกลับ ภายในไม่กี่วินาที

บทที่ 26

ตอนที่ 26

ความเจ็บปวดจากการหายใจไม่ออกแพร่กระจายไปยังเส้นประสาทจากร่างกายส่วนล่าง ใบหน้าของลั่วมั่นขาวซีด หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เสียงกรีดร้องอยู่ในลำคอของเธอ พร้อมกับการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องจากด้านหลัง เธอกัดริมฝีปากล่างจนเย็น ดวงตาโกลาหล….

“คุณมีความสุขไหม? คุณได้สิ่งที่ต้อ