ตอนที่ 147

“พูดสิ！” ชายมีเคราดึงสายสะพายของเธอไว้ ราวกับว่ากลิ่นเหงื่อเหม็นๆลอยป้วนเปี้ยนอยู่ด้านหน้าจมูกของเธอ “ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ ไม่ว่าตัวตนของเธอภายใต้ผู้ชายจะเป็นใคร ก็ต้องอ้าขาให้ฉัน ไม่ต้องรีบร้อนไป ข้างหลังยังมีคนอีกนะ ”

ทันใดนั้นเองชายร่างผอมก็ลุกขึ้นจากพื้น ตะโกนครั้งสองครั้ง ชายร่างกายกำยำ

ตอนที่ 148

ห้องบนชั้นสองของโรงแรมที่ชำรุดทรุดโทรมในเขตชานเมือง ——

ประตูถูกเตะลงกับพื้น ควันและฝุ่นละอองทั่วห้องเพิ่งตกลงมาไม่นาน ฝุ่นละอองลอยไปพร้อมกับความเร่งรีบของผู้คน รองเท้าหนังสีสดใสไม่เข้ากันกับความยุ่งเหยิงภายในบ้าน

รองเท้าหนังคู่นั้นยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่พังพินาศ ที่พื้นเต็มไปด้วยเศษผ้าที

ตอนที่ 149

ในขณะนั้น ความอัปยศเกินกว่าความประหลาดใจที่ถูกล่วงรู้ความลับ และความกลัวที่ตามมาทำให้เธอว้าวุ่นใจยิ่งขึ้น เธอแทบดึงแขนเสื้อของเขาโดยไม่เห็นคุณค่าตัวเอง

“ไม่ใช่นะเฉิน ฟังฉันอธิบายก่อน”

เฟิงเฉินสะบัดมือ เธอจึงล้มลงไปนั่งกับพื้น เขาจึงมองลงไปพร้อมกล่าวว่า

“ได้ ฉันจะฟังเธออธิบาย บอกมา ก่อนหน้