บทที่ 11

ตอนที่ 11

ลั่วมั่นจ้องมองที่กาต้มน้ำในมือของเขา

เฟิงเซิ่งเทน้ำให้อย่างรวดเร็ว และค่อยๆ พยุงไหล่ของเธอ ก่อนเธอจะเอื้อมมือออกไป

“คุณอย่าเพิ่งขยับ ยังให้น้ำเกลืออยู่เลย เดี๋ยวผมจัดการเอง”

ลั่วมั่นเพิ่งตื่นขึ้น ในหัวยังคงมึนงง และยังไม่ได้คิดอะไรมาก บวกกับแขนที่อ่อนแรง จึงปล่อยให้เขาช่วงพยุงนั

บทที่ 12

ตอนที่ 12

เฟิงเฉินออกมาจากห้องผู้ป่วย รู้สึกแค่ว่าในหน้าอกของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ บนโทรศัพท์มีสายที่ไม่ได้รับเจ็ดแปดสายจากหลัวแมนจี และเขาไม่ได้รับสักสายเดียว

ในตอนที่อารมณ์เสียและกำลังจะปิดโทรศัพท์ ก็มีเสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังขึ้นข้างเขา เขายกมือพยุงอย่างรวดเร็ว คนคนนั้นถึงไม่ได้ล้มลง

บทที่ 13

ตอนที่ 13

หลัวแมนจีสวมชุดนอนผ้าไหมสีม่วงนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น นั่งเอนหลังอย่างขี้เกียจบนเบาะโซฟา ผมหยิกหยักศกที่ถักมาได้ด้านหนึ่ง ผูกด้วยโบว์สีเขียวเข้ม ถือขวดน้ำหอมในมือ และพ่นไปรอบๆ

เมื่อเผชิญหน้ากับการซักถามของลั่วมั่น หลัวแมนจีก็ลุกขึ้นนั่งอย่างเกียจคร้าน และเงยหน้าขึ้นมองไปทางด