บทที่ 94

บทที่94

“ตระกูลโจวแห่งเมืองซ่างเฉิง！”

แววตาของถังเฉาเยียบเย็นขึ้นโดยพลัน รังสีพิฆาตปะทุขึ้น แข็งกร้าวเวิ้งว้างอยู่กลางอากาศ

บรรยากาศแน่นขนัด ราวกับบิดตัวก็ไม่ปาน พกพาความอึมครึมไว้ในตัว ทำให้หายใจติดขัด

โครมคราม—-

เมฆหมอกอึมครึม บดบังแสงอาทิตย์ ท้องฟ้ามืดลงฉับพลัน ราวกับสวรรค์เองก็รับรู้โท

บทที่ 95

บทที่95

คำพูดเฉินเวยราวดับสิ้นทุกสิ่ง เนิ่นนาน สกุลโจวก็ไร้สิ้นเสียง

โจวเหม่ยหยูน หลินฉ่ายเวย โจวเหม่ยหลิง แม้จะหวาดกลัว แต่แววตาเวิ้งว้าง พวกหล่อนเพิ่งกลับถึงบ้านเกิด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

โจวเฉินเหยาสั่นเทาทั้งตัว สีหน้าซีดขาว ม่านตาหดลง เหม่อลอย

พอได้สติ โจวเฉินเหยาจึงรีบพุ่งไปตรงหน้าหญ

บทที่ 96

บทที่96

“พี่เฉินเหยาเกิดอะไรขึ้น……”

หลินฉ่ายเวยเห็นการเปลี่ยนไปของเฉินเหยา จึงรู้สึกใจหาย

หนี้สินห้าพันล้าน ตอนนี้โจวเฉินเหยาเป็นเพียงความหวังเดียวของพวกเขา ถ้าหากว่าเกิดอะไรขึ้น

จากนั้น โจวเฉินเหยาราวกับไม่ได้ยินคำพูดของหลินฉ่ายเวย สีหน้ายังคงขาวซีดราวกระดาษ มือกำมือถือแน่น ส่วนอีกมือก็ขย