บทที่ 93

บทที่93

โครม—-

จ้าวเชียนจูนที่เพิ่งลุกขึ้นยืน เห็นฉากนี้ ตกใจจนวิญญาณแทบหลุด ขาทั้งสองอ่อนยวบ ทรุดลงนั่ง

สีหน้าซีดขาวหาที่เปรียบไม่ได้ กองทัพพร้อมอาวุธมากจนดูราวกับเหยียบขึ้นไปบนเมฆ ได้เหยียบย่ำเข้ามาในใจพวกเขาด้วย

เมื่อเทียบกันแล้ว สมาคมการต่อสู้ จะไปเทียบอะไรได้！

หวางเยี่ยนดีขึ้นหน่อย แต

บทที่ 94

บทที่94

“ตระกูลโจวแห่งเมืองซ่างเฉิง！”

แววตาของถังเฉาเยียบเย็นขึ้นโดยพลัน รังสีพิฆาตปะทุขึ้น แข็งกร้าวเวิ้งว้างอยู่กลางอากาศ

บรรยากาศแน่นขนัด ราวกับบิดตัวก็ไม่ปาน พกพาความอึมครึมไว้ในตัว ทำให้หายใจติดขัด

โครมคราม—-

เมฆหมอกอึมครึม บดบังแสงอาทิตย์ ท้องฟ้ามืดลงฉับพลัน ราวกับสวรรค์เองก็รับรู้โท

บทที่ 95

บทที่95

คำพูดเฉินเวยราวดับสิ้นทุกสิ่ง เนิ่นนาน สกุลโจวก็ไร้สิ้นเสียง

โจวเหม่ยหยูน หลินฉ่ายเวย โจวเหม่ยหลิง แม้จะหวาดกลัว แต่แววตาเวิ้งว้าง พวกหล่อนเพิ่งกลับถึงบ้านเกิด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

โจวเฉินเหยาสั่นเทาทั้งตัว สีหน้าซีดขาว ม่านตาหดลง เหม่อลอย

พอได้สติ โจวเฉินเหยาจึงรีบพุ่งไปตรงหน้าหญ