บทที่437

พูดคำพูดนี้จบก็ผลาญแรงทั้งร่างของซ่งหรูอี้แล้ว

สิ้นเสียง ถังเฉาถึงขั้นมองเห็นรอยยิ้มพ้นทุกข์จากมุมปากของเธอ

ทันใดนั้นความชั่วร้ายในดวงตาก็ลุกโหมยิ่งขึ้น

“คุณนึกว่าผมไม่กล้าหรือ?”

น้ำเสียงของถังเฉาเย็นหนาวเหน็บ “ฝ่ามือที่กุมลำคอของซ่งหรูอี้เอาไว้บีบแรงขึ้นทีละระดับ

“อ๊ากกกก…”

สองมือของซ่งหรู

บทที่438

มองส่งถังเฉากับหลินชิงเสว่จากไป ซ่งหรูอี้มองดูสภาพที่พังพินาศไปทั่ว บ้านใหญ่ตระกูลซ่งที่มีศพเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ ออกมา

“ส่งคนมาเก็บกวาดเถอะ”

พูดประโยคนี้จบ ซ่งหรูอี้ก็กลับมาที่บ้านใหญ่อีกครั้ง

ซ่งหมิงเวยเห็นสภาพแล้วก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ

หลังจากผ่านคืนนี้ไป สถานภ

บทที่439

สิ่งที่โจวเหม่ยหยูนไม่ได้ค้นพบก็คือ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอล้วนอยู่ในสายตาของถังเฉาทั้งหมด

ถังเฉามองส่งเธอขึ้นรถคันหนึ่งไป แล้วยิ้มขึ้นมาอย่างเย็นชา

หลินฉ่ายเวยที่อยู่ข้างหลังใบหน้าซีดเผือด

“ตามไป ผมอยากจะดูซิว่าเบื้องหลังของเธอยังมีใครอยู่”

ถังเฉายิ้มเย็นพูดกับเถี่ยเมี่ยนและหงโฝ

รถยนต์เหยีย