บทที่417

เมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่หลังมือของเธอ หลินชิงเสว่ก็เงยหน้าขึ้นและมองด้วยความประหลาดใจขณะที่น้ำตาในดวงตาของหลินเจิ้นสงหยดลงบนมือของเธอทีละหยด

ทันใดนั้น เธอรู้สึกปลาบปลื้มใจ กำข้อมือของหลินเจิ้นสงไว้แน่น และกรีดร้องออกมาดังๆ

“พ่อ พ่อ คุณตื่นหรือยัง?”

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวในห้องคนไข้

บทที่418

หลินฉ่ายเวยและหลินชิงเสว่ตกตะลึง และพูดไม่ออกสักคำ ถังเฉาก็มีใบหน้าที่เคร่งขรึม เขาสามารถเดาเรื่องราวคร่าวๆได้ แต่เมื่อเขาได้รู้เรื่องราวทั้งหมด เขาก็ถอนหายใจด้วยความคาดไม่ถึง

สำหรับโจวเหม่ยหยูน หลังจากฟังคำพูดของหลินเจิ้นสง การแสดงออกของเธอก็เปลี่ยนไป

ทุกคนมีอดีตที่สวยงามอยู่ในใจ แม้ว่าตอน

บทที่419

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หลินฉ่ายเวยตื่นขึ้นอย่างช้าๆ

วินาทีที่เธอลืมตาขึ้น เธอรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง และเธอไม่มีเรี่ยวแรงใดๆ

ในไม่ช้า เธอก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่เธอจะหมดสติ เดินบนถนนคนเดียวอย่างไร้จุดหมาย และถูกคนอื่นทำให้เป็นลม เธอก็หมดสติไปหลังจากนั้น

ตื่นมาก็พบว่าอยู่ที่นี่

“ที