บทที่416

ในขณะที่ถังเฉาพุ่งเข้ามา หลินชิงเสว่ก็สั่นคลอน ใบหน้าของเธอขาวซีดราวกับกระดาษ

ถ้าไม่ใช่เพราะตาและมือของเขาไว กอดหลินชิงเสว่ไว้ในอ้อมแขน เธอก็คงจะล้มลงบนพื้นแล้ว

“ชิงเสว่!”

เมื่อมองไปที่หลินชิงเสว่ที่มีดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาและเหม่อลอยในอ้อมแขน ถังเฉารู้สึกปวดใจถึงสุดขีด

“ถังเฉา ถังเฉา กอดฉันไ

บทที่417

เมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่หลังมือของเธอ หลินชิงเสว่ก็เงยหน้าขึ้นและมองด้วยความประหลาดใจขณะที่น้ำตาในดวงตาของหลินเจิ้นสงหยดลงบนมือของเธอทีละหยด

ทันใดนั้น เธอรู้สึกปลาบปลื้มใจ กำข้อมือของหลินเจิ้นสงไว้แน่น และกรีดร้องออกมาดังๆ

“พ่อ พ่อ คุณตื่นหรือยัง?”

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวในห้องคนไข้

บทที่418

หลินฉ่ายเวยและหลินชิงเสว่ตกตะลึง และพูดไม่ออกสักคำ ถังเฉาก็มีใบหน้าที่เคร่งขรึม เขาสามารถเดาเรื่องราวคร่าวๆได้ แต่เมื่อเขาได้รู้เรื่องราวทั้งหมด เขาก็ถอนหายใจด้วยความคาดไม่ถึง

สำหรับโจวเหม่ยหยูน หลังจากฟังคำพูดของหลินเจิ้นสง การแสดงออกของเธอก็เปลี่ยนไป

ทุกคนมีอดีตที่สวยงามอยู่ในใจ แม้ว่าตอน