บทที่315

ทั่วทั้งตระกูลหลวงในเยี่ยนตูไม่มีเสียงแม้แต่น้อย แต่หัวใจของทุกคนแขวนอยู่บนเส้นด้าย รังสีสังหารในที่นั้นล้วนมาจากคนเพียงคนเดียว

ถังเฉา

เขานิ่งไม่ไหวติงราวกับรูปแกะสลัก อยู่ในท่วงท่าเดิมมาตลอด แต่ว่าทุกคนล้วนสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตที่ไม่อาจควบคุมได้

“ชิงเสว่เอาหัวโขกกำแพง?”

เขาพูดพึมพำอย่างไม่อ

บทที่316

แต่บางเรื่องเราก็ไม่มีไฟล์แล้วเหมือนกัน

กอดกันอยู่นานมาก หลินชิงเสว่ถึงได้คลายอ้อมกอดถังเฉา ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะตื่นเต้นหรือเขินอาย ใบหน้าของเธอถึงได้แดงเหมือนก้นลิง

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกอดถังเฉาต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้อย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จะบอกว่าไม่อายก็คงจะโกหก

แต่ว่าในใจของเธ

บทที่317

ฉากนี้พอดีกับที่พวกหลินอิ่นสามีภรรยาที่เร่งรุดลงมาได้เห็นคาตา เบิกตาโตมองอย่างไม่อยากจะเชื่อในฉับพลัน

ปากอ้ากว้างจนเพียงพอที่จะยัดไข่ไก่เข้าไปได้สองฟอง แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งประโยค

นึกไม่ถึงว่าหลินโป๋หลายจะเข้าโลงไปด้วยตัวเอง!

ถังเฉาเองก็ตะลึงน้อย ๆ จากนั้นก็หัวเราะอย่างเสียดสี “ใช้ของ