บทที่308

ชายที่ลงมาจากรถตู้ปิดบังใบหน้าเอาไว้ พวกเขาฝึกมาอย่างดี ตั้งแต่ลงรถจนจับตัวหลินชิงเสว่ ใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที

หลินจ้าวหยูนที่ยืนอยู่ข้างๆ ยืนมองอย่างมึนงง เมื่อเธอตั้งสติได้ สีหน้าของเธอซีดเผือด เธอตะโกนออกมาว่า “พี่!”

คนที่อยู่รอบๆ ไม่เห็นว่ามีผู้หญิงโดนลักพาตัวกลางวันแสกๆ และพากันหันมามอง

บทที่309

“หยุด!”

ชายที่มีรอยแผลเป็นพาลูกน้องไล่ตามไปไม่กี่ก้าว ก็แผดเสียงออกมา จู่ๆ คนสามสิบกว่าคนก็ชะงักไปและมองไปข้างหน้าอย่างอึ้งๆ

ถังเฉาเดินออกไปไกลแล้ว แต่มีผู้หญิงสวมชุดหนัง รูปร่างบอบบางและดูเย็นชากำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา

ความแหลมคมของรองเท้าส้นสูงหนังเหมือนมีดที่กำลังกรีดลงบนหัวใจของทุกคน พวก

บทที่310

“หลินโป๋หลาย!”

เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ยืนพิงประตูอยู่ สีหน้าของหลินชิงเสว่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

แต่ไม่นานสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นเฉยเมย จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

ถ้าถังเฉาอยู่ที่นี่ เขาไม่ปล่อยหลินโป๋หลายไว้แน่

เพราะว่าเขาพูดว่าต้องการแยกถังเฉากับหล