บทที่307

แต่บางเรื่องเราก็ไม่มีไฟล์แล้วเหมือนกัน

ระยะทางจากเมืองหมิงจูมาเยี่ยนจิงใช้เวลาประมาณสามชั่วโมง เครื่องบินลงจอดที่สนามบินเยี่ยนจิงตอนเที่ยง

ถังเฉาอุ้มถังเสี่ยวลี้และเดินออกมาพร้อมกับหลินชิงเสว่ หลินจ้าวหยูน เยี่ยนจิงที่เข้าช่วงฤดูใบไม้ร่วง แสงแดดไม่ร้อนเท่าไร กลับกันมันรู้สึกเย็นสบายมากกว่า

บทที่308

ชายที่ลงมาจากรถตู้ปิดบังใบหน้าเอาไว้ พวกเขาฝึกมาอย่างดี ตั้งแต่ลงรถจนจับตัวหลินชิงเสว่ ใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที

หลินจ้าวหยูนที่ยืนอยู่ข้างๆ ยืนมองอย่างมึนงง เมื่อเธอตั้งสติได้ สีหน้าของเธอซีดเผือด เธอตะโกนออกมาว่า “พี่!”

คนที่อยู่รอบๆ ไม่เห็นว่ามีผู้หญิงโดนลักพาตัวกลางวันแสกๆ และพากันหันมามอง

บทที่309

“หยุด!”

ชายที่มีรอยแผลเป็นพาลูกน้องไล่ตามไปไม่กี่ก้าว ก็แผดเสียงออกมา จู่ๆ คนสามสิบกว่าคนก็ชะงักไปและมองไปข้างหน้าอย่างอึ้งๆ

ถังเฉาเดินออกไปไกลแล้ว แต่มีผู้หญิงสวมชุดหนัง รูปร่างบอบบางและดูเย็นชากำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา

ความแหลมคมของรองเท้าส้นสูงหนังเหมือนมีดที่กำลังกรีดลงบนหัวใจของทุกคน พวก