บทที่260

เฟิ่งหวงตอบรับ จากนั้นเดินออกมาแบบหน้าตาไร้ความรู้สึก ดวงตาแดงเลือดจ้องหงโฝเหมือนเป็นเหยื่อตัวหนึ่งตั้งแต่ต้นจนจบ

ท่าทีดูถูกคนอื่นก่อนหน้านั้นของหงโฝ เดิมทำให้เฟิ่งหวงหงุดหงิดในใจ เหยียดหยามเธอไม่เป็นไร แต่ว่าไม่สามารถเหยียดหยามรองหัวหน้าได้

ยิ่งไปกว่านั้นหล่อนยังกินทั้งสองทาง หลังเสร็จภารก

บทที่261

ดวงตาของหงโฝที่เต็มไปด้วยความงดงาม เวลานี้ดูตกใจและหวาดกลัว ลูกตาหดฉับพลัน ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย

หล่อนสามารถสัมผัสได้ถึงมีดที่ขวางบนคอ กำลังแพร่ความหนาวเย็นที่มีเฉพาะในโลหะออกมา แม้กระทั่ง หล่อนยังไม่กล้ากลืนน้ำลายสักอึกเดียว กลัวว่าในช่วงที่กลืนน้ำลายลงไป อาจจะถูกปาดลำคอขาดไป

ขณะมองเหตุ

บทที่262

“ชิงหยุน สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง ถังเฉาคนนั้นตายแล้วหรือยัง—-”

เสิ่นป้านซานไม่วางใจ จึงลงมาด้วยตนเองกับลุงหยาง ผลปรากฏว่าเป็นเหมือนกับเสิ่นชิงหยุน เสียงพูดหยุดลงฉับพลัน

เขามองเหตุการณ์หนึ่งตรงหน้าแบบตกตะลึงพรึงเพริด ทันใดนั้นหัวใจบีบแน่นอย่างแรง ความรู้สึกหมดเรี่ยวแรงที่เข้มข้นปกคลุมทั่วร่าง