บทที่189

ภายใต้การจ้องมองของถังเฉาที่เต็มไปด้วยเจตนาในการฆ่า ลูกศิษย์ของนักฆ่าก็หดตัวลงและใบหน้าของเขาซีดราวกับกระดาษ

“คุณ ทำไมคุณถึงไม่เป็นไรเลย?!”

คนธรรมดาต้องบาดเจ็บสาหัสและตายเพราะถูกแทงในครั้งนี้อย่างนอน ทำไมเขาถึงไม่เป็นไรเลยนอกจากเลือดออกแค่นิดเดียว?

“แกไปตายซะ”

เสียงของถังเฉานั้นเยือกเย็นราว

บทที่190

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ หลินจ้าวหยูนร้องไห้หนักมากและเธอก็รู้สึกผิดอย่างมาก

อย่างไรก็ตามถังเฉาไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูดมาในภายหลังอีกต่อไป

เพราะเมื่อหลินจ้าวหยูนพูดคำว่า ‘เสี่ยวลี้หายตัวไปแล้ว’ ลูกศิษย์ของถังเฉาก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว และเขาก็สูญเสียสมาธิไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

ฝนตกกระหน่ำใ

บทที่191

เสียงพูดที่จืดชืด ออกมาพร้อมกับความอาฆาตพยาบาท เฟิ่งหวงตัวสั่นอย่างรุนแรง และดวงตาหดตัวแล้วมองถังเฉาด้วยสีหน้ายากที่จะเชื่อ

การย้ายกองกำลังหนึ่งแสนคน เป็นการเคลื่อนไหวที่ใหญ่เลยนะ

แต่เมื่อนึกถึง เสี่ยวลี้ถูกอุ้มไป แววตาของเฟิ่งหวงก็ปรากฏความเย็นชา

เสี่ยวลี้เป็นเพียงเด็กห้าขวบที่น่ารัก เป็นเ