บทที่281

ลู่ชูเซี่ยไม่รู้ว่าทำไมกู้เซียนเต๋อถึงได้ถูกอกถูกใจอะไรหลินเช่อมากมายนัก หรืออาจเป็นเพราะหลินเช่อกุมความลับบางอย่างของตระกูลกู้ที่คนภายนอกไม่รู้อยู่กันแน่นะ

ในที่สุด หลังจากที่นั่งคุยกันได้พักใหญ่ กู้เซียนเต๋อก็ลุกขึ้นและบอกว่าได้เวลาที่เขาจะต้องกลับไปพักผ่อนแล้ว

หลินเช่อ

บทที่282

กู้จิ้งอวี่ว่า “อะไรนะครับ อันที่จริงแล้วเขาทำไมนะ”

แต่ผู้เป็นพี่คว้าเข้าที่ข้อมือของเขาเสียก่อนแล้ว

เขาจ้องมองด้วยสายตาเคร่งเครียดราวกับว่าจะเปลี่ยนนาฬิกาข้อมือนั้นให้กลายเป็นน้ำแข็ง

กู้จิ้งอวี่ดูจะรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติเกิดขึ้นกับกู้จิ้งเจ๋อ เขาจึงมอง

บทที่283

โดยเฉพาะเมื่อเขานึกถึงนาฬิกาของกู้จิ้งอวี่ขึ้นมา เขาจำได้ถึงวันที่เขาเห็นนาฬิกาข้อมือเรือนนั้นวางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของเธอ เขาอุตส่าห์ดีใจเพราะคิดว่านั่นคือของขวัญสำหรับตัวเขาเอง

กู้จิ้งเจ๋อไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่เส้นเลือดบนใบหน้าเขากำลังเต้นตุบอย่างเห็นได้ชัด มันทำให้รู้สึ