บทที่161

กู้จิ้งเจ๋อบ่นจนเลิกบ่น “ถ้าเป็นแบบนี้…เธอก็ไม่เหมาะจะเล่นสกีหรอก เธอเอาแต่คอยเกาะฉันอยู่ตลอดเวลา แล้วจะไปสนุกได้ยังไงล่ะ”

แต่หลินเช่อไม่ฟัง ยังคงเกาะเขาไม่ปล่อย “ไม่เอาหรอกค่ะ ถ้าปล่อยมือแล้วฉันล้มไปจะทำยังไงล่ะ”

“ฉันไม่ปล่อยให้เธอล้มหรอกน่า ปล่อยมือก่อนสิ”

“ไม่

บทที่162

อย่างไรก็ตาม เมื่อหลินเช่อเดินลงจากเครื่อง เธอก็ไม่พบว่ามีความผิดปกติสนามบินแต่อย่างใด

นั่นเป็นเพราะว่ากู้จิ้งเจ๋อพาเธอเดินตรงเข้าสู่ช่องทางส่วนตัวสำหรับเข้าสู่สนามบินโดยเฉพาะ และออกจากที่นั่นโดยไม่ได้มองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอกเลย

เมื่อออกจากสนามบินมาได้ อวี๋หมินหมิ่นก

บทที่163

สีหน้าของกู้จิ้งเจ๋อบึ้งตึงลงเมื่อเฝ้ามองอีกฝ่ายหัวเราะเสียงดังสนั่น “นี่นายเลิกเป็นหมอแล้วหันมาเอาดีด้านเล่นตลกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“…” เฉินอวี่เฉิงรีบทิ่มเข็มฉีดยาลงใต้ผิวอย่างจะรีบแสดงให้เห็นถึงความเป็นหมอมืออาชีพ “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ เล่นตลกน่ะเป็นแค่ความสนใจส่วนตัว แต่ผม