บทที่151

หลินเช่อแลเห็นใบหน้าของชายหนุ่มยังมีสีระเรื่อ แววตายังฉายชัดไปด้วยความห่วงใยอย่างเต็มเปี่ยม จึงนึกอยากจะแกล้งขึ้นมา เธอเดินเข้าไปยืนประชิดข้างตัวเขาแล้วออดอ้อนว่า “สามีขา ทำไมถึงไม่กล้ามองหน้าฉันล่ะคะ”

กู้จิ้งเจ๋อหาทางเลี่ยงด้วยการถามขึ้นว่า “เอาละ ไปเตรียมตัวสิ ไม่ไปเล่นสกีแล้วเ

บทที่152

แต่เมื่อหลินเช่อหมุนตัวจะเดินออกไป ชายหนุ่มก็คว้ามือเธอไว้เสียก่อน

หลินเช่อเงยหน้ามอง

เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ

กู้จิ้งเจ๋อมองคนทั้งสองด้วยหัวใจร้อนรุ่มราวกับสุมไฟ

กู้จิ้งเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ฉันเองก็ต้องรีบกลับไปด้วยเหมือนกัน เข้าไปรอฉันข

บทที่153

โม่ฮุ่ยหลิงจ้องเอาจ้องเอาเสียจนอีกฝ่ายอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “เธอมองฉันทำไมนักเนี่ย กินข้าวเถอะ แล้วก็อันที่จริงอย่าดื่มไวน์เลยดีกว่านะ มันไม่ดีต่อร่างกายเธอน่ะ”

เมื่อโม่ฮุ่ยหลิงได้ยินก็น้ำตาร่วงเผาะทันที

ชายหนุ่มตกใจจนผงะด้วยไม่คิดว่าตัวเองจะพูดอะไรรุนแรงจนถึงขนาด หรือว่าจ