บทที่116

หลินเช่อรีบลนลานลงมาจากร่างใหญ่ทันที เธอประกบมือเข้าหากันแล้วพูดว่า “แหม ลืมตัวไปหน่อยน่ะค่ะ มาเถอะ ฉันจะช่วยป้อนให้”

กู้จิ้งเจ๋อเหลือบมอง

จากหางตาของเขา ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวกำลังประคองช้อนซุปส่งเข้าปากเขาอีกครั้ง และในคราวนี้คนตัวใหญ่ยอมกินแต่โดยดี

แต่ถึงจะยอมก

บทที่117

หลินเช่อครวญคราง เธอรู้สึกได้ถึงคลื่นความยวนเย้าอันผ่าวร้อนที่ทำให้ร่างทั้งร่างของเธอสั่นระริก ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นเข้าสู่ศีรษะและซัดสาดผ่านลงไปตลอดทั่วร่าง ทั้งหัวใจและร่างกายไหวโยน เนื้อตัวเกร็งเขม็ง

ขณะที่กู้จิ้งเจ๋อสวมกอดเธอ หลินเช่อสัมผัสได้ถึงความระอุที่ผุดอยู่ทั่วร่างใหญ่

บทที่118

“อาการไข้ของคุณถูกกระตุ้นจากอาการปอดบวม เมื่อวานคุณแค่มีไข้นิดหน่อยเท่านั้น แล้วทำไมพอตกกลางคืนถึงได้ไข้ขึ้นสูงแบบนั้นได้ล่ะ ผมมั่นใจว่าจ่ายยาให้ในจำนวนที่พอเหมาะแน่ๆ เพราะฉะนั้นมันไม่น่าจะมีปฏิกิริยาข้างเคียงมากขนาดนี้ได้”

หลินเช่อพลันนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนขึ้นมาทันที หญิ