บทที่105

กู้จิ้งเจ๋อรีบเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดทีเดียวขณะพยายามดึงหลินเช่อให้ออกห่างจากกล่องพัสดุ

“ถ้าเธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร แล้วทำไมถึงได้กล้าเปิดกล่องโดยไม่ระวังอย่างนี้ล่ะ”

หลินเช่อหันมองหน้าชายหนุ่มอย่างประดักประเดิด “ก็ฉันคิดว่าเป็นเฉินโยวหรานส่งมาน่ะสิคะ เธอบ

บทที่106

กู้จิ้งเจ๋อคว้ามือเธอไว้ก่อนที่จะค่อยๆ ปล่อยลง

ถ้าหากมันเป็นเพียงแค่ความต้องการตามธรรมชาติ แล้วทำไมความรู้สึกเหล่านั้นมันถึงหายไปหมดเมื่อเขาได้ยินเธอพูดแบบนั้นล่ะ

เขามองเธอและบอกว่า “ฉันขอโทษ ถ้าเธอไม่ต้องการ ฉันก็จะไม่บังคับเธอ”

เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ในมุมขอ

บทที่107

ใบหน้าของหลินเช่อดูน่าขันอย่างยิ่ง ขณะที่เดินเข้ามา ใบหน้าของหญิงสาวทั้งเหยเกและแดงก่ำราวกับกุ้งต้มทีเดียว

กู้จิ้งเจ๋อร้องเรียก “หลินเช่อ มานี่สิ!”

หญิงสาวลังเล ตอนนี้เธอชักนึกเสียใจซะแล้วสิ ทำไมนะเธอถึงจะต้องเผลอหลุดปากอะไรออกไปโดยไม่ทันคิดแบบนี้ด้วย น่าสมเพชชะมัด