บทที่ 62 คนโง่เท่านั้นถึงจะชอบเขา

ขณะกำลังหลับตานอนพักหัววางอยู่บนหมอน จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้อง เธอลืมตาและหยิบมือถือขึ้นมา

เธอนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้เห็น

ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็น...

สวี่เหยียน

เมื่อคิดแล้วคิดอีก เธอก็กดรับโทรศัพท์

บทที่ 63 ชอบคิดเข้าข้างตัวเอง

“คุณเซี่ย อาหารของคุณ...อ๊ะ ขอโทษค่ะ...ขอโทษค่ะท่านประธานาธิบดี ฉันไม่ทราบว่าท่านอยู่ด้วย ฉันจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้!” คนรับใช้ที่สวมผ้าปิดปากเดินเข้ามาเห็นภาพฉากนี้เข้าก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่รีบก้มหน้าก้มตาหันหลังกลับออกไป

เซี่ยซิงเฉินหน้าแดงก่ำทันที!

บทที่ 64 ไม่กลัวติดเชื้อหรือไง

ไป๋เย่ฉิงยื่นมือไปปัดปอยผมข้างแก้มของเธอ สายตาจ้องมองไปยังใบหน้าที่งดงามของเธอ เซี่ยซิงเฉินสะลึมสะลือ เธอรู้สึกแค่ว่าปลายนิ้วของเขาอบอุ่นมาก เธอจึงยื่นมือไปจับมือของเขาเอาไว้

เขาตกใจจนลมหายใจหยุดชะงัก

“เซี่ยซิงเฉินปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ”