บทที่ 61 เซี่ยซิงเฉินเธออยากตายหรือไง

อีกอย่าง ถึงแม้ปากจะบอกว่าไม่กลับทำเนียบไปพร้อมเขา แต่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าที่พูดไปนั้นก็เพียงเพราะน้อยใจเท่านั้น

ถ้าไม่กลับทำเนียบ แล้วเธอยังจะไปที่ไหนได้อีก? ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ตัวเธอยังต้องถูกกักตัวเฝ้าระวังเอาไว้

ดังนั้นทั้งสองคนจึ

บทที่ 62 คนโง่เท่านั้นถึงจะชอบเขา

ขณะกำลังหลับตานอนพักหัววางอยู่บนหมอน จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบภายในห้อง เธอลืมตาและหยิบมือถือขึ้นมา

เธอนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้เห็น

ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็น...

สวี่เหยียน

เมื่อคิดแล้วคิดอีก เธอก็กดรับโทรศัพท์

บทที่ 63 ชอบคิดเข้าข้างตัวเอง

“คุณเซี่ย อาหารของคุณ...อ๊ะ ขอโทษค่ะ...ขอโทษค่ะท่านประธานาธิบดี ฉันไม่ทราบว่าท่านอยู่ด้วย ฉันจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้!” คนรับใช้ที่สวมผ้าปิดปากเดินเข้ามาเห็นภาพฉากนี้เข้าก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่รีบก้มหน้าก้มตาหันหลังกลับออกไป

เซี่ยซิงเฉินหน้าแดงก่ำทันที!