บทที่ 487

แผ่นดินไหวภูเขาสั่น

เสวียเฉิงเอิน และ หลี่จื่อเชา ที่ยังอยากจะพูดอะไรอีก ได้แต่ก้มหน้าก้มตากลับบ้านไปเก็บข้าวของ เตรียมตัวเดินทางไกลไปเป็นเจ้าเมือง

พี่น้องทั้งสองคนตั้งแต่เด็ก นอกจากกลัวน้องสาวแล้ว ที่กลัวที่สุดก็คือพี่ใหญ่ แม้ว่าพี่ใหญ่จะไม่เคยดุพวกเขา แต่พี่น้องทั้งสองก็มีความเกรงกล

บทที่ 488

ภัยธรรมชาติ

เมื่อ ฉือเยว่ และคณะหลายสิบคนมาถึงจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว พบว่าที่นี่เป็นเมืองจริงๆ แต่ตอนนี้เกือบทั้งหมดยุบตัวลงไป เป็นหลุมขนาดใหญ่ใต้ดิน เหลือบ้านเรือนไม่กี่แถวที่ยังเกาะอยู่ริมหลุมยักษ์ ในซากปรักหักพังที่ก้นหลุม ยังมีผู้รอดชีวิตอีกมาก

ฉือเยว่ และคณะเห็นบางคนที่ยังมีสติพย

บทที่ 489

จบทั้งเรื่อง

ไม่รู้ทำไม ฉือเยว่ ก็โง่แหงนหน้าอ้าปากรับฝนบ้าง นางขยับปากสองสามทีรู้สึกว่าน้ำฝนนี้พอเข้าปาก มีความรู้สึกสดชื่นโปร่งใสจนถึงขั้วหัวใจ

ฉือเยว่ รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ จึงแหงนหน้าอ้าปากรับอีกหนึ่งอึก รู้สึกว่ายิ่งดื่มน้ำฝนมาก ร่างกายยิ่งเบาสบายโปร่งใส

"พวกท่านลองดูสิ"

นางพูด