บทที่ 257

อยู่ร่วมกันช่างยาก

โม่อวี่ได้ยินแล้วชะงัก ต้องไม่ให้ฉือเยว่เข้าใจผิดว่าเขามาเอาม้าคืน

"จะเป็นไปได้อย่างไร?

ม้านั่นเป็นของท่านแล้ว ใครก็เอาไปไม่ได้!

ไม่ใช่ ข้าไม่ได้มาเอาม้าจริงๆ!

ข้ามาหาหมอ ข้าเป็นโรคหัวใจ!

ต้องเป็นโรคหัวใจแน่ๆ!"

ท่านเจ้านายขอรับ ถ้าท่านไม่มาเร็วๆ ข้าน้อยจะเป็นโรคหัว

บทที่ 258

เธอยังไม่รู้ตัว

"เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?"

เสวียชุนที่กำลังขับรถม้า ราวกับมีตาอยู่ที่หลัง

"ข้ากำลังคิดว่าเถ้าแก่หยูคนนั้นชอบข้าหรือ..."

ฉือเยว่ตอบโดยไม่ทันคิด แต่พูดได้แค่ครึ่งเดียว

เธอพลันพบว่า ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอไม่ระวังตัวกับเสวียชุนเลย ถึงขั้นถามอะไรก็ตอบไปหมด

แม้แต่เรื่องส่วนตั

บทที่ 259

ลางสังหรณ์

ชายหนุ่มรูปงามที่เพิ่งตื่นนอน รูปร่างดี เสื้อเปิดอกครึ่งเปิดครึ่งปิด พอเปิดประตูออกมาด้วยดวงตาที่ยังงัวเงียอยู่ ฉือเยว่แทบจะเลือดกำเดาไหล

เสวียชุนฝึกวิชายุทธ์มาตั้งแต่เด็ก และยังผ่านการต่อสู้ในสนามรบมาครึ่งปี ความเป็นชายของเขาสัมผัสได้แต่ไกล เมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คนก็โดดเด่นท