บทที่ 25 บุกเบิกที่ดินปลูกฝ้าย

"นี่หนูไผ่เหรอ?"

หนูทั่วไปไม่มีหางยาวขนาดนี้ หน้าตาก็ไม่เหมือนกัน

ยังไม่ทันที่เด็กๆจะตอบ ฉือเยว่ก็ถามต่อ

"ได้มาจากไหน?"

"พี่เฉียงไปขุดมา"

หลี่เหวยตอบ หลี่เฉียงก้มหน้าถลกหนังหนูไผ่ต่อ

"ข้าไม่ได้บอกหรือว่าอย่าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ทำไมยังไปคนเดียว?"

ถ้าเจอสัตว์ป่าตัวใหญ

บทที่ 26 หลี่จื่อเฉินโดนทำร้าย

โชคดีที่กับดักยังใช้ได้ผล ทุกวันจะจับสัตว์เล็กๆ ได้หนึ่งถึงสองตัว แถมครั้งหนึ่งยังจับหมูป่าตัวใหญ่ได้อีก

หมูป่าตัวนั้นเธอขายได้เงิน 3 ตำลึงกว่า หลังจากตัดขาหมูออกไปขาหนึ่ง

ขาหมูนั้นเธอให้ครอบครัวหวัง

ทักษะการล่าสัตว์ของเธอทำให้หวังต้าจู้อิจฉา เขาตัดสินใจว่าต่อไปจะ

บทที่ 27 คนที่รู้จักประมาณตนยังมีหน้าอยู่บ้าง

ผู้หญิงคนนี้ช่างไร้มารยาทขึ้นทุกที ตีลูกตัวเองก็แล้วไป ทำไมถึงมาตีลูกของพวกเขาด้วย

ชายคนนั้นเข้ามาจะแย่งลูกจากมือฉือเยว่ แต่เธอหมุนตัวหลบมือที่ยื่นมา

"ถ้าพวกเจ้าไม่ตาบอด ก็น่าจะเห็นลูกข้านะ ดูสิ เขาโดนลูกของพวกเจ้าทั้งสองบ้านตีจนเป็นแบบไหน?

ยังไง ลูก