ตอน 25
กลายเป็นแม่เลี้ยงเลวที่มีลูกเลี้ยงสี่คน
บทที่ 25 บุกเบิกที่ดินปลูกฝ้าย
"นี่หนูไผ่เหรอ?"
หนูทั่วไปไม่มีหางยาวขนาดนี้ หน้าตาก็ไม่เหมือนกัน
ยังไม่ทันที่เด็กๆจะตอบ ฉือเยว่ก็ถามต่อ
"ได้มาจากไหน?"
"พี่เฉียงไปขุดมา"
หลี่เหวยตอบ หลี่เฉียงก้มหน้าถลกหนังหนูไผ่ต่อ
"ข้าไม่ได้บอกหรือว่าอย่าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ทำไมยังไปคนเดียว?"
ถ้าเจอสัตว์ป่าตัวใหญ
ตอน 26
บทที่ 26 หลี่จื่อเฉินโดนทำร้าย
โชคดีที่กับดักยังใช้ได้ผล ทุกวันจะจับสัตว์เล็กๆ ได้หนึ่งถึงสองตัว แถมครั้งหนึ่งยังจับหมูป่าตัวใหญ่ได้อีก
หมูป่าตัวนั้นเธอขายได้เงิน 3 ตำลึงกว่า หลังจากตัดขาหมูออกไปขาหนึ่ง
ขาหมูนั้นเธอให้ครอบครัวหวัง
ทักษะการล่าสัตว์ของเธอทำให้หวังต้าจู้อิจฉา เขาตัดสินใจว่าต่อไปจะ
ตอน 27
บทที่ 27 คนที่รู้จักประมาณตนยังมีหน้าอยู่บ้าง
ผู้หญิงคนนี้ช่างไร้มารยาทขึ้นทุกที ตีลูกตัวเองก็แล้วไป ทำไมถึงมาตีลูกของพวกเขาด้วย
ชายคนนั้นเข้ามาจะแย่งลูกจากมือฉือเยว่ แต่เธอหมุนตัวหลบมือที่ยื่นมา
"ถ้าพวกเจ้าไม่ตาบอด ก็น่าจะเห็นลูกข้านะ ดูสิ เขาโดนลูกของพวกเจ้าทั้งสองบ้านตีจนเป็นแบบไหน?
ยังไง ลูก