บทที่ 242 ความกระอักกระอ่วนของหัวเจี้ยนอัน

แส้เส้นนี้เป็นแส้ที่เสวียชิงมอบให้เธอตอนเช้าก่อนมา

"ไม่เป็นไรแล้ว ตั้งแต่นี้ไป แม่ลูกพวกเราไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลโจวอีก! พวกเราไปกันเถอะ"

ฉินรัวหวันรู้สึกโล่งอกเมื่อพูดประโยคนี้

โจวห่าวเอี้ยนหันกลับไปมองจวนโจวเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเดินตามมารดา

บทที่ 243 สวยไหม

เสวียชิงพูดจบ หลี่เฟยและฉินรัวหวันต่างจ้องเธอตาโต

เสวียชิงถึงได้รู้ตัวว่าพูดพลาดไป

ตอนนี้ทุกคนในบ้านรู้แล้วว่าเธอมีใจให้หัวเจี้ยนอัน

"ฉัน... ฉันกับหัวเจี้ยนอัน ไม่ใช่อย่างที่พวกเจ้าคิดนะ อย่าเข้าใจผิดล่ะ"

"เข้าใจผิดอะไร? มีอะไรให้เข้าใจผิด?

แล้วไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิดยังไงล่ะ

บทที่ 244 ขอทานขอที่พักพิง

"ค่ะ หนูจะสวยกว่าป้าสิบคนเลย!"

เธอตั้งใจจะบอกว่าอยากสวยกว่าป้าสิบเท่า แต่พูดสลับที่เพราะตื่นเต้น แต่ทุกคนก็เข้าใจความหมาย

หลี่จื่อซีไม่โกรธที่ถูกทุกคนหัวเราะ เธอนึกถึงว่าอีกเดี๋ยวตัวเองจะสวยแค่ไหน ก็อดยิ้มไม่ได้

คิ้วของหลี่เฟยจางเล็กน้อย ฉือเยว่ใช้ดินสอถ่านเติมให้เข้ม