บทที่ 198 เด็กๆ หายไป

ที่คอกสัตว์ในลานหลังบ้าน ก็ทำซุ้มองุ่นและไม้เลื้อย ฤดูร้อนช่วยบังแดด ฤดูหนาวใบร่วงก็ไม่บังแสง

ทำงานในลานทั้งวัน พอถึงเวลากินข้าวเย็น กลับไม่เห็นเด็กน้อยสองคน

"ไล่ฟู่! ไล่โซ่ว! ไล่ลู่! ไล่ซี!"

สุนัขสี่ตัวในบ้าน มักจะมีหนึ่งหรือสองตัวที่ติดตามหลี่จื่อเฉินและหลี่จื่อซีตลอด

เ

บทที่ 199 อย่าตื่นตระหนก อย่ากลัว

ฟ้ามืดแล้วเธอกลัวจนอยากร้องไห้ หลี่จื่อเฉินจับมือน้องสาวแน่น

"น้องไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพวกเราหาที่ซ่อนกัน แม่ต้องมาตามหาพวกเราแน่"

หลี่จื่อเฉินจำได้แม่นว่าแม่สอนพวกเขาไว้ ถ้าถูกคนลักพาตัวหรือคนไม่ดีหลอก อย่าดิ้นรน อย่าร้องตะโกน และอย่ากลัว ต้องคิดอย่างใจเย็น รอจังห

บทที่ 200 ข้าไม่อยากติดค้างชีวิตเจ้า

โชคดีที่ทั้งสองคนไม่ได้ตกลงบนก้อนหิน ไม่งั้นอาจแหลกเป็นจุณก็ได้

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ฉือเยว่จึงค่อยๆ ฟื้น เธอรู้สึกปวดไปทั้งตัว

ในถ้ำหินงอกมืดมากๆ ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าข้างนอกเป็นเวลาอะไร มองไม่เห็นอะไรเลย เธอคลำเจอคนข้างๆ แรกๆ ตกใจ แต่นึกได้ว่าก่อนตกลงมา น่าจ