บทที่ 197 ฤดูหนาวผ่านไป ฤดูใบไม้ผลิมาถึง

สิ่งเล็กๆ สีดำด่างขนฟูๆ ฉือเยว่รีบยื่นมือรับไว้ คิดว่าเป็นลูกนก ที่ไหนได้เป็นลูกเป็ด!

ยังไม่ทันที่เธอจะคิดได้ว่าเป็ดขึ้นต้นไม้ได้อย่างไร ก็มีหลายตัวตกลงมาอีก เธอเงยหน้ามอง เห็นรังใหญ่ น่าจะเป็นรังเป็ด

ลูกเป็ดพวกนั้นกำลังกระโดดลงมาจากรังทีละตัว บนกิ่งไม้ข้

บทที่ 198 เด็กๆ หายไป

ที่คอกสัตว์ในลานหลังบ้าน ก็ทำซุ้มองุ่นและไม้เลื้อย ฤดูร้อนช่วยบังแดด ฤดูหนาวใบร่วงก็ไม่บังแสง

ทำงานในลานทั้งวัน พอถึงเวลากินข้าวเย็น กลับไม่เห็นเด็กน้อยสองคน

"ไล่ฟู่! ไล่โซ่ว! ไล่ลู่! ไล่ซี!"

สุนัขสี่ตัวในบ้าน มักจะมีหนึ่งหรือสองตัวที่ติดตามหลี่จื่อเฉินและหลี่จื่อซีตลอด

เ

บทที่ 199 อย่าตื่นตระหนก อย่ากลัว

ฟ้ามืดแล้วเธอกลัวจนอยากร้องไห้ หลี่จื่อเฉินจับมือน้องสาวแน่น

"น้องไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพวกเราหาที่ซ่อนกัน แม่ต้องมาตามหาพวกเราแน่"

หลี่จื่อเฉินจำได้แม่นว่าแม่สอนพวกเขาไว้ ถ้าถูกคนลักพาตัวหรือคนไม่ดีหลอก อย่าดิ้นรน อย่าร้องตะโกน และอย่ากลัว ต้องคิดอย่างใจเย็น รอจังห