บทที่ 129 อยากคุกเข่าเรียกเธอว่าคุณย่า

หลี่เฟยรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรเห็นแก่ตัว

"พี่สะใภ้ยังสาวอยู่ ถ้ามีคนที่เหมาะสม ไม่จำเป็นต้องอยู่เป็นม่ายแทนพี่ชาย

หลังจากหนูหย่าแล้วกลับมา เสี่ยวเฉียงกับเสี่ยวเหวยให้หนูดูแลเอง พี่สะใภ้..."

แรกๆ ฉือเยว่ยังไม่เข้าใจว่าหลี่เฟยพูดอะไร พอฟังไปถึงตอนหลังก็เข้าใจแล

บทที่ 130 ข้าต้องพบหรูฮวา

ไม่นานแม่เหลียงก็ถูกคุมตัวมาคุกเข่าข้างเหลียงซาน ร้องไห้โวยวายว่าถูกใส่ร้าย เจ้าเมืองอู๋ที่กำลังหงุดหงิดอยู่พอดี

จึงสั่งตีคนละห้าไม้ก่อนจะเริ่มสอบสวนตามระเบียบ

แน่นอนว่าแรกๆ แม่เหลียงไม่ยอมรับ แต่เรื่องเล็กๆ แบบนี้ไม่ได้ยากเกินความสามารถเจ้าเมืองอู๋

ถ้าเป็นเรื่องครอบครัว

บทที่ 131 ฤดูเก็บเกี่ยวที่อุดมสมบูรณ์

พริบตาเดียวก็ถึงฤดูเก็บเกี่ยวข้าวแล้ว เรื่องนี้ฉือเยว่ไม่เคยทำมาก่อน จึงถามพี่สะใภ้หวังว่าต้องทำอย่างไรบ้าง

หลี่เฟยที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับตาโต พี่สะใภ้ไม่รู้จักวิธีเก็บเกี่ยวข้าวหรือ?

ไม่ถูกสิ ตอนนั้นได้ยินพี่ชายพูดว่าบ้านพี่สะใภ้อยู่อีกฝั่งของภูเขา มีที่น