บทที่ 100 หลี่จื่อซีที่ร้อนใจ

คนพวกนั้นแม้จะเป็นห่วงเด็ก แต่การที่มายืนล้อมกันอยู่ตรงนี้ บังสายตาเธอ ทั้งยังมีกลิ่นไม่ดี อากาศไม่ถ่ายเท

คนเหล่านั้นเห็นสีหน้าฉือเยว่ไม่ดี น้ำเสียงก็แข็ง แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร พากันออกไปหมด

"โอ๊ย ล้วนเป็นความผิดของข้าแก่เฒ่านี่ ทำไมข้าไม่ตายไปเสียล่ะ? ถ้าหลานข้าเป

บทที่ 101 เด็กที่ถูกปลุกด้วยลูกอม

เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนดีใจจนแทบจะกรีดร้องออกมา

ฉือเยว่คิดว่าน่าจะเป็นเพราะคำพูดของหลี่จื่อซีได้ผล

แต่เมื่อครู่หลี่จื่อซีพูดยาวมาก ไม่รู้ว่าประโยคไหนที่ได้ผล จึงพูดกับหลี่จื่อซีว่า "จื่อซี เธอลองพูดสิ่งที่พูดกับพี่ชายเมื่อกี้อีกสักหลายๆ ครั้ง เขากำลังจะตื่นแล้ว ส

บทที่ 102 อย่าตามใจ

"แน่นอนว่าได้ แต่ต้องจำไว้นะ อย่าซุกซนแบบนี้อีก"

"คังซุ่นเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณป้าที่ช่วยชีวิตผม เมื่อคังซุ่นโตขึ้น จะต้องพยายามตอบแทนบุญคุณป้าให้ได้"

ฉือเยว่เห็นรอยยิ้มจริงใจของคังซุ่น รู้สึกว่าสิ่งที่ทำมาคุ้มค่า

แต่เธอก็ถือว่าคำพูดของคังซุ่นเป็นเพียงคำพูดเด็ก แค่ฟังผ่านๆ ก็