บทที่ 97 เรื่องตลก (4)

เอ้อกั๋วกงยิ้มเย็นพลางเอ่ย “คุณหนูหนานกงอยู่ในฐานะใด ไยจำเป็นต้องให้ท่านมาส่งด้วย”

เซียวเชียนเยี่ยเป็นถึงหวงจั่งซุน ถูกเอ้อกั๋วกงถามออกมาโดยไร้ซึ่งความเกรงใจเช่นนี้เขาย่อมรู้สึกไม่พอใจอยู่ในใจ ความไม่พอใจนี้ส่งไปถึงพระชายาเย่ว์จวิ้นอ๋อง หยวนซื่อด้วย เดิมคิดว่านางรู้ความ ไ

บทที่ 98 เรื่องประโลมโลก กฎปฏิบัติของตระกูล (1)

ทีเกี้ยวกันต่อหน้าคนมากมาย ช่างไม่รู้จักอับอายเสียบ้าง

ไหนเลยหนานกงชวี่จะมีความอดทนมากพอ ยกมือขึ้นสับเข้าที่ท้ายทอยของนางอย่างไม่ลังเลจนนางสลบไป จากนั้นส่งสัญญาณให้คนด้านหลังอย่างหนานกงฮุย “พาตัวไป” หนานกงฮุยพยักหน้า พยุงหนานกงซูออกไป

“หนานกงชวี

บทที่ 99 เรื่องประโลมโลกกฎปฏิบัติของตระกูล (2)

มองไปยังเจิ้งซื่อที่กำลังเช็ดน้ำตา ดวงตาของหนานกงไหวจึงทะมึนลง

“ท่านพ่อ...ได้โปรดเถิด ท่านช่วยซูเอ๋อร์ด้วย” หนานกงซูกล่าวอ้อนวอนสะอึกสะอื้น

“ช่วยเจ้างั้นรึ” หนานกงไหวยิ้มเย็น “จะให้ข้าช่วยอะไรเจ้า ช่วยให้เจ้าได้ไปเป็นอนุภรรยาจวนเย่ว์จวิ้นอ๋องห