บทที่ 790 ท่านกลับมาแล้ว (3)

“เจ้าอยู่แล้วจะมีประโยชน์อันใด” หนานกงมั่วเอ่ยอย่างไม่พอใจ “แยกย้ายกันไปให้หมด”

“ทั้งหมดหรือ” เซียวเชียนจย่งชะงัก

หนานกงมั่วเอ่ย “ใช่ ไม่สู้แล้ว พวกเราทำเต็มที่แล้ว พวกเจ้าไปก่อน ปล่อยพวกเขาเข้าเมืองมา ระวังตัวด้วย อย่าถูกจับเอาได้เล่า”

เซียวเชียนจย่งมองหนานกง

บทที่ 791 ตั้งครรภ์หนึ่งครั้งโง่สามปี (1)

“จวิ้นจู่วางใจเป็นพอเจ้าค่ะ ตอนนี้คนที่โชคร้ายคือคนที่มาโจมตีเมืองพวกนั้น” ชวีเหลียนซิงเอ่ยขึ้นกลั้วเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข หลายวันมานี้ทั้งตกใจและหวาดกลัว ในที่สุดก็วางใจได้แล้ว “กองทัพมาถึงไล่หลังคุณชายเว่ยไม่นานเจ้าค่ะ เพียงแต่คุณชายเว่ยเข้ามาในเมืองก

บทที่ 792 ตั้งครรภ์หนึ่งครั้งโง่สามปี (2)

“แล้วแต่เจ้า” เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเบา สิ่งทีอู๋สยาตัดสินใจแน่นอนว่าดีที่สุดแล้ว ไม่ใช่พวกเขาไม่อยากเลี้ยงดูบุตรด้วยตนเอง แต่สถานการณ์ในภายภาคหน้าไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะควบคุมได้ เพียงแต่หากเอ่ยขอโทษในยามนี้คงจะเป็นการเสแสร้งโดยไม่อาจเลี่ยงได้ เว่ยจวินมั่วเพี