บทที่ 789 ท่านกลับมาแล้ว (2)

เสียงกลองรบดังกระหน่ำ ทหารทั้งสองฝ่ายโห่ร้องพร้อมกับวิ่งกรูเข้าหากัน ด้านหลังของกองทัพ เว่ยจวินมั่วนั่งอยู่บนหลังม้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มองสงครามตรงหน้าที่ถูกกำหนดผลลัพธ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ลิ่นฉังเฟิงและเซียวเชียนเหว่ยขนาบข้างอยู่ด้านข้างเว่ยจวินมั่วไม่เอ่ยวาจา คุณชายเว

บทที่ 790 ท่านกลับมาแล้ว (3)

“เจ้าอยู่แล้วจะมีประโยชน์อันใด” หนานกงมั่วเอ่ยอย่างไม่พอใจ “แยกย้ายกันไปให้หมด”

“ทั้งหมดหรือ” เซียวเชียนจย่งชะงัก

หนานกงมั่วเอ่ย “ใช่ ไม่สู้แล้ว พวกเราทำเต็มที่แล้ว พวกเจ้าไปก่อน ปล่อยพวกเขาเข้าเมืองมา ระวังตัวด้วย อย่าถูกจับเอาได้เล่า”

เซียวเชียนจย่งมองหนานกง

บทที่ 791 ตั้งครรภ์หนึ่งครั้งโง่สามปี (1)

“จวิ้นจู่วางใจเป็นพอเจ้าค่ะ ตอนนี้คนที่โชคร้ายคือคนที่มาโจมตีเมืองพวกนั้น” ชวีเหลียนซิงเอ่ยขึ้นกลั้วเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข หลายวันมานี้ทั้งตกใจและหวาดกลัว ในที่สุดก็วางใจได้แล้ว “กองทัพมาถึงไล่หลังคุณชายเว่ยไม่นานเจ้าค่ะ เพียงแต่คุณชายเว่ยเข้ามาในเมืองก