บทที่ 776 โง่เอง โทษผู้ใดได้เล่า (2)

“เจ้าเป็นใคร” เฉินซื่อมองนางด้วยความระแวดระวัง

ใบหน้าของสาวใช้ผู้นั้นกลับไม่มีความอ่อนน้อมและความเคารพนบนอบอย่างสาวใช้ทั่วไป เพียงเอ่ยราบเรียบด้วยรอยยิ้มว่า “ใต้เท้าฉีให้บ่าวมาถามคุณหนูเฉิน คุณหนูเฉินไตร่ตรองดีแล้วหรือไม่”

“ไตร่ตรอง...ไตร่ตรองอันใด” เฉินซ

บทที่ 777 โง่เอง โทษผู้ใดได้เล่า (3)

หนานกงมั่วย่นคิ้ว หรือว่านางคิดมากไปเอง ด้วยความกล้าของเฉินซื่อ...ไม่เหมือนคนที่จะกล้าทำอันใดเช่นนี้

เกิดแสงวาบขึ้นมาในหัว หนานกงมั่วเอ่ยถาม “ตอนนี้น้องสาวอยู่ที่ใดหรือ”

สาวใช้คนนั้นท่าทางงุนงง “พระชายาซื่อจื่อลงมือทำน้ำแกงด้วยตนเองตรงไปหาพระชายาเยี่ยนอ๋องแล

บทที่ 778 สังหารไปทีละคน (1)

“เจ้าไม่ได้เอ่ยเช่นนี้” เฉินซื่อเสียงดัง “เจ้าบอกว่าจะวางยาเด็กสองคนนั้นเพียงเล็กน้อย ทำให้หนานกงมั่วยุ่งจนไม่อาจมายุ่งเรื่องเหล่านี้ได้ก็พอแล้ว เจ้าบอกข้าว่าให้ข้าเอาน้ำแกงมาให้เสด็จแม่ยามนี้ เพื่อไม่ให้เกิดความสงสัย ถึงตอนนั้นก็บอกว่าสาวใช้ของข้าถูกคนซื้อเลยทรยศข้าเอา