บทที่ 745 ศักดิ์ศรีของลูกคนเดียว (2)

หนานกงมั่วหน้ามุ่ยลงอย่างอดไม่ได้ นางเพียงตั้งครรภ์ไม่ได้พิการเสียหน่อย คนพวกนี้ไม่เพียงไม่ให้นางช่วย แม้แต่นางจะเดินเหินไปไหนมาไหนในเรือนยังทำไม่ได้ ทำได้เพียงนั่งนิ่งอยู่ในเรือน บอกว่ากลัวคนเดินไปเดินมาชนเข้า อย่าว่าแต่ไม่ระวังเลย ต่อให้มีคนตั้งใจกระโจนเข้า

บทที่ 746 การกลับมาของเว่ยจวินมั่ว (1)

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “ข้าไม่ปกติอย่างไรหรือ”

ชวีเหลียนซิงจนปัญญา “ปกติของการเป็นบุตรสะใภ้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ได้ยินแม่สามีตนเองชื่นชมคุณหนูอื่นก็ต้องมีความกังวลอยู่บ้างมิใช่หรือเจ้าคะ”

“กังวลอันใดหรือ”

“คงกำลังกังวลว่าพระชายาและต้าจั่งกงจู่จะชอบแม่นางตระก

บทที่ 747 การกลับมาของเว่ยจวินมั่ว (2)

“หืม”

คุณชายเว่ยปัดจมูกเบี่ยงหน้าหลบออกไปอย่างอดไม่ได้ เอ่ย “ข้าได้ยินมาว่าสตรีตั้งครรภ์มีอาการหนัก อาจรู้สึกไม่สบายนัก เจ้าอยู่บ้านคนเดียว... อู๋สยา ขอโทษ”

หนานกงมั่วก้มหน้าลง ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ คุณชายเว่ยไม่มีทางรู้เรื่องเหล่านี้อย่างแน่นอน เขามิใ