บทที่ 741 ทหารม้าเป่ยหยวนที่หดหู่ (1)

ลิ่นฉังเฟิงส่งเสียงหยัน “ไม่สน ถุงที่เว่ยจวินมั่วทิ้งเอาไว้เขียนเช่นนี้ เจ้าบ้านี่ เขานึกว่าตนเองเป็นจูกัดเหลียงหรืออย่างไร”

“...” คุณชายฉังเฟิง ต่อให้คุณชายเว่ยไม่ใช่จูกัดเหลียง [1] ท่านเองก็ไม่ใช่จ้าวจื่อหลง [2] นะ

หากมีใครสามารถลอยขึ้นไปบนฟ้าได้ก็จะ

บทที่ 742 ทหารม้าเป่ยหยวนที่หดหู่ (2)

ในขณะที่เซวียเจินกำลังนำทัพทำศึกนองเลือดกับเป่ยหยวนอยู่นอกด่านกำแพง เว่ยจวินมั่วนำทัพกองกำลังหว่าหลาที่ยืมมาไล่ล่าทหารเป่ยหยวนที่เหลือในเขตทุ่งหญ้าและทำลายไปทั่วอยู่นั้น เซี่ยลี่ที่เป็นผู้บัญชาการกองกำลังเมืองโยวโจวที่อยู่ในค่ายกลับอยู่อย่างเงียบสงบ

“แม่ทั

บทที่ 743 ทหารม้าเป่ยหยวนที่หดหู่ (3)

เยี่ยนอ๋องมองนางด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเป็นถึงบุตรีฉู่กั๋วกง แม้แต่ชื่อพื้นที่ก็ยังไม่รู้หรือ”

หนานกงมั่วลูบจมูก “หม่อมฉันมิได้จะเป็นขุนนางหรือนำทัพออกรบสักหน่อยเพคะ”

เยี่ยนอ๋องปลายตามองนาง “ไม่รู้จักก้าวหน้า”

หนานกงมั่วยักไหล่ เอ่ย “เสด็จลุงกังวลเรื่อ