บทที่ 74 อยากต่อยหน้าท่านมานานแล้ว (3)

“เจ้าเอาไปดูสิ” หนานกงไหวยื่นใบแสดงรายการสินสอดไปให้เจิ้งซื่อ เจิ้งซื่อรับมาอ่าน ไม่นานสีหน้าของนางพลันเปลี่ยนไป ไม่ใช่ว่านางไม่ดีใจที่ได้สินสอดมากมายเพียงนี้ แต่เพราะว่า...ครอบครัวที่ต้องรักษาหน้าตาต่างก็รู้ดี ครอบครัวเจ้าบ่าวมีสินสอดมากมายเพียงนี้ ฝ่ายเจ้

บทที่ 75 อยากต่อยหน้าท่านมานานแล้ว (4)

หนานกงมั่วตอบรับคำแสดงความยินดีของบรรดาหญิงสาวเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม พวกนางเห็นแก้มที่แดงขึ้นทว่าไม่มีท่าทางเขินอายของหนานกงมั่วยิ่งทำให้พวกนางต้องหัวเราะออกมา ความพึงพอใจที่มีต่อหนานกงมั่วมีมากขึ้น

รอจนถึงยามบ่ายเมื่อส่งแขกกลับไปจนหมดแล้ว ภาพลักษณ์ของหนานกง

บทที่ 76 สินเจ้าสาว ของขวัญจากหนานกงฮุย (1)

หนานกงมั่วกะพริบตา เอ่ยอย่างไร้เดียงสา “ข้าเป็นหมอ”

“หมอกับยาพิษไม่แบ่งแยก” เว่ยจวินมั่วเอ่ย มั่นใจว่านางเป็นคนทำ

“คุณหนูเจ้าคะ” ด้านนอก เสียงเฟิงเหอเรียกเสียงเบา เห็นได้ชัดว่าเสียงความเคลื่อนไหวเมื่อสักครู่นั้นได้ยินไปถึงสาวใช้ที่อยู่ยามกลางคืน หนา