บทที่ 676 คืนกลับ (2)

“ไม่คิดว่า...จะได้รู้จักกับซิงเฉิงจวิ้นจู่ ช่าง...เป็น วาสนา ของชีวิตเสียจริง” หลูอวิ๋นเฟินกล่าวเน้นย้ำในคำพูด

หนานกงมั่วหันกลับไปมองเขาเล็กน้อย เอ่ย “สกุลหลูทรยศประเทศ อย่างไรหลูฉี่หลินก็ต้องตาย ข้าช่วยเจ้าออกมาเพียงเพราะเจ้าเป็นคนดี หากเจ้าคิดว่าข้าทำพลาดไป...” หนานกงม

บทที่ 677 เลื่อนขั้นอีกครั้ง (1)

เป็นเช่นนั้น กองทัพทหารม้าและกองธงปรากฏตัวเป็นกลุ่มดำทะมึนอยู่ที่ปลายทาง มองเห็นธงที่อยู่หน้าสุดนั้นมีตัวอักษร เยี่ยน ตัวใหญ่ๆ

“เยี่ยน..เยี่ยน...เยี่ยนอ๋อง...” หลังจากเอ่ยประโยคนั้น สิ่งที่ได้รับคือลมที่พัดเข้าสู่ปากที่อ้าค้างไว้ของเขา จนเกือบสำลัก พี่น้องด้าน

บทที่ 678 เลื่อนขั้นอีกครั้ง (2)

เยี่ยนอ๋องกระตุกมุมปาก สายตามองไปยังหวังป้าและหลูอวิ๋นเฟิงที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของกระโจม เอ่ย “พวกเขาหรือ เรื่องของตระกูลหลูข้าต้องหารือกับหนิงอ๋องก่อน ที่เหลือคือเรื่องอันใดเล่า” เว่ยจวินมั่วเอ่ย “กองโจรพ่ะย่ะค่ะ” มองคิ้วที่ขมวดมุ่นของเยี่ยนอ๋อง หนานกงมั่วจึงหัวเราะ