บทที่ 609 ปรากฏร่องรอยอีกครั้ง (2)

มีเพียงพวกเซวียปินไม่กี่คนที่นั่งขมวดคิ้วมองเนื้อย่างมันเยิ้มในมืออยู่ด้านข้าง เซวียปินบ่นเสียงเบา “เหล้าก็ไม่มี เนื้อนี่จะอร่อยได้เยี่ยงไร”

เฉินซิวยัดชิ้นเนื้อในมือใส่เข้าไปในปากของเขา เอ่ยอย่างเบื่อหน่าย “กินเข้าไปเถิด ดื่มเหล้าในกองทัพมีโทษหนัก เจ้านึกว่า

บทที่ 610 การพระราชทานสมรสอย่างไม่คาดคิด (1)

ชายในชุดคลุมสีดำก็คือกงอวี้เฉินที่หายไประยะเวลาหนึ่ง กงอวี้เฉินส่งเสียงหยัน เอ่ยเสียงเข้ม “เตรียมม้า ข้าจะกลับราชสำนักเป่ยหยวน”

“เจ้าสำนัก ร่างกายของท่าน...” ชายชุดดำเอ่ยด้วยท่าทีลังเล นับตั้งแต่ต่อสู้กับเว่ยจวินมั่วครั้งนั้น ร่างกายของกงอวี้เฉินก็

บทที่ 611 การพระราชทานสมรสอย่างไม่คาดคิด (2)

“ฮือๆ...เว่ยฮูหยิน ท่านให้ผู้บังคับการกองพันเว่ยไปคิดบัญชีกับท่านพ่อของข้าเองได้หรือไม่” เซวียปินที่ออกมาจากสนามรบวิ่งล้มลุกคลุกคลานอย่างน่าสงสารมาอยู่ตรงหน้าหนานกงมั่ว หนานกงมั่วพินิจมองใบหน้าหล่อเหลาที่พยายามบีบน้ำตาแต่ก็ไม่มีน้ำตา เลิกคิ้วเอ่ยด้วยร