บทที่ 55 ร่วมมือส่งมอบมรดก (2)

เงยหน้าขึ้นไปยิ้มตอบลิ่นฉังเฟิง คิ้วสวยของหนานกงมั่วเลิกขึ้นเล็กน้อย “คุณชายลิ่น บังเอิญแล้ว”

“ควรเป็นข้าต่างหากที่ต้องเอ่ยว่าบังเอิญ” ลิ่นฉังเฟิงโบกพัดในมือเล่น ยิ้มพลางเอ่ย “ไม่คิดว่าพึ่งกลับมาถึงแม่นางมั่วก็มีเวลามาเดินเที่ยวเล่น มิสู้ขึ้นมาดื่มชาสักจอกจะดีหร

บทที่ 56 ร่วมมือส่งมอบมรดก (3)

หนานกงมั่วเองไม่สนใจ “ข้าไม่ต้องการเงินของเจ้า เจ้าช่วยข้าดูแล ข้าจะแบ่งกำไรให้เจ้าหนึ่งส่วน แต่ว่า เจ้าต้องแสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้าสามารถช่วยข้าดูแลกิจการได้” แม้ไม่รู้ว่าคุณชายฉังเฟิงเกิดบ้าอันใด แต่ก็ไม่ได้เป็นผลเสียอันใดต่อนาง อย่างไรเสียนางก็ไม่มีเวลาและความอดทนเพ

บทที่ 57 ร่วมมือส่งมอบมรดก (4)

“จวนฉู่กั๋วกงไม่มีเงินหรือ”

มีเงินก็ไม่ใช่จะใช้จ่ายเช่นนี้ เจิ้งซื่อบ่นอยู่ในใจ ใบหน้ากลับมองหนานกงมั่วเรียบนิ่ง หนานกงไหวขมวดคิ้วเอ่ย “ไปรับเงินที่บัญชีเถิด”

ทำงานไม่สำเร็จ จูหลี่ก็ไม่กล้าอยู่นาน รีบวางกล่องผ้าไหมแล้วถอยออกไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงไปชั่วขณะ