บทที่ 543 ข่มขู่ (2)

คนคนนั้นพูดไม่ออกทันใด แน่นอนว่าไม่ใช่ ต่อให้เว่ยจวินมั่วสังหารคนสำคัญมากเพียงใด แน่นอนว่าอย่างไรก็ไม่อาจเทียบได้กับโทษกบฏ แต่ว่า...ฝ่าบาทสั่งให้เขาฟังให้ชัดเจนว่าจวิ้นจู่และคุณชายเว่ยพูดจาอันใดกัน หนานกงมั่วเม้มริมฝีปากยิ้มบาง เอ่ย “ข้ารู้ว่าท่านเองก็ฟังคำสั่งจากเบื้องบน ข้

บทที่ 544 ข่มขู่ (3)

“ครั้งนี้ เขาสามารถวางแผนได้แยบยลเพียงนี้ ดูแคลนเขาแล้วจริงๆ” เว่ยจวินมั่วเอ่ย

หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเข้ม “คิดว่าเพียงเซียวเชียนเยี่ยคงคิดแผนที่แยบยลเช่นนี้ออกมาไม่ได้ แต่หากมีตาเฒ่าที่อยู่ข้างกายเขาเหล่านั้น...” อย่าได้ดูถูกตาเฒ่าสองคนที่ถูกพวกเขาเกลียดกว่าใครในโลกนั่นเชียว

บทที่ 545 ยุคสมัยที่ฮ่องเต้เป็นใหญ่ (1)

ดวงตาของเซียวเชียนเยี่ยวูบไหว เอ่ยเสียงเรียบ “นางช่างมีใจรักลึกซึ้งต่อเว่ยจวินมั่ว ถึงเวลานี้ยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ”

ขันทีก้มหน้าไม่เอ่ยตอบสิ่งใด เขารู้ดีว่าฝ่าบาทไม่ได้เอ่ยกับตนเอง สุดท้ายเซียวเชียนเยี่ยจึงออกคำสั่ง “ให้นางเข้ามา”

เวลาไม่นาน หนานกงมั่ว