บทที่ 527 การตายของเซียวฉุน ตัวเบี้ย (2)

มือข้างหนึ่งของเว่ยจวินมั่วคว้าไทเฮาเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีแม้แต่ความตื่นตระหนกหรือแปลกใจ ราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับห่าลูกธนู ทว่าราวกับเป็นลมเย็นที่พัดผ่านยามราตรี ระหว่างนั้นกระบี่อ่อนในมือพลันหมุนวนกลายเป็นดอกไม้สีเงินวิจิตรตระการตา ลูกธนูที่พุ่ง

บทที่ 528 การตายของเซียวฉุน ตัวเบี้ย (3)

เซียวเชียนเยี่ยจ้องมองเว่ยจวินมั่วนิ่งเนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ย “หากเซียวฉุนหนีไป...”

“กระหม่อมจะจับเขากลับมา” เว่ยจวินมั่วเอ่ยตอบ

“ดีมาก” เซียวเชียนเยี่ยเอ่ยเสียงเย็น ทำเพียงจ้องมองหนานกงมั่วและเซียวฉุนนิ่งด้วยสายตาเยือกเย็นทว่ากลับไม่เอ่ยโต้แย้ง หนานกงม

บทที่ 529 หญิงกบฏ (1)

มองเห็นหนานกงมั่วกลับมา คุณชายฉังเฟิงยิ้มร่าเริงออกมา “แม่นางมั่ว ไปส่งคนกลับมาเร็วเพียงนี้เลยหรือ” ส่วนเซียวฉุน ส่งออกประตู หึๆ...คงเป็นประตูนรกสิไม่ว่า

หนานกงมั่วโบกมือ ร่างไร้วิญญาณถูกโยนไปตรงหน้าคนเหล่านั้น มองเห็นศพของเซียวฉุน ใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยปรากฏรอยยิ้มแห่