บทที่ 525 เนรคุณ สวมเขา (3)

“กรี๊ด หนานกงชวี่...เจ้ามันบ้า เจ้ามันบ้าไปแล้ว...” เฉียวเฟยเยียนเจ็บปวดจนสั่นไปทั้งตัว นางยังไม่เข้าใจว่าตอนนี้เกิดอันใดขึ้นกันแน่ ไม่รู้ว่าไยหนานกงไหวจึงทำเพียงยืนมองนางทุกข์ทรมานไม่เข้ามาช่วยเหลือนาง “ท่านพี่หนานกง...ช่วยข้า เจ็บเหลือเกิน...”

“เจ้าคิดว่าท่านพ่อจ

บทที่ 526 การตายของเซียวฉุน ตัวเบี้ย (1)

“ซิงเฉิงจวิ้นจู่ เจ้าว่า...เรื่องนี้ควรจัดการเยี่ยงไร” เซียวเชียนเยี่ยหันไปถามหนานกงมั่วที่นิ่งเงียบมาตลอด หากเป็นปกติเซียวเชียนเยี่ยคงโกรธกริ้วพร้อมสั่งคนลากหนานกงไหวออกไปตัดหัวแล้ว แต่สถานการณ์ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่อาจทำไปตามความต้องการของเขาได้ แม้ว่า

บทที่ 527 การตายของเซียวฉุน ตัวเบี้ย (2)

มือข้างหนึ่งของเว่ยจวินมั่วคว้าไทเฮาเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีแม้แต่ความตื่นตระหนกหรือแปลกใจ ราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับห่าลูกธนู ทว่าราวกับเป็นลมเย็นที่พัดผ่านยามราตรี ระหว่างนั้นกระบี่อ่อนในมือพลันหมุนวนกลายเป็นดอกไม้สีเงินวิจิตรตระการตา ลูกธนูที่พุ่ง