บทที่ 522

ความจริงที่ตระกูลเมิ่งถูกกวาดล้าง

หนานกงมั่วพิจารณามองหนานกงไหวตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังคิดว่าเขาเอ่ยจริงหรือล้อเล่น จากนั้นจึงส่ายหน้า “ขอโทษท่านพ่อด้วย ข้าทำไม่ได้เจ้าค่ะ”

“ว่าไงนะ”

หนานกงมั่วหยิบจดหมายออกมาจากแขนเสื้อ ถอนหายใจ “ว่ากันว่าเสือร้ายไม่กินลูกตัวเอง แต่เกรง

บทที่ 523

เนรคุณ สวมเขา (1)

หนานกงชวี่เอ่ยเสียงเรียบเฉย “หากท่านพ่อรู้แล้วว่าสิ่งของของท่านอยู่ในมือข้า แล้วไยยังเสแสร้งทำเป็นไม่รู้”

“หุบปาก” สีหน้าของหนานกงไหวเปลี่ยนไป เอ่ยอย่างเคร่งขรึม

หนานกงชวี่ยิ้มแปลกประหลาด มองไปที่หนานกงไหวแล้วจึงเอ่ย “ท่านพ่อตื่นตระหนกเพียงนี้...กลัวหรือขอรับ

บทที่ 524

เนรคุณ สวมเขา (2)

หนานกงชวี่เองก็ไม่พอใจต่อเวลาและสถานที่ในวันนี้เท่าใดนัก ทว่าเขาไม่มีโอกาสที่ดีกว่านี้แล้ว ไม่ว่าวันนี้หนานกงไหวจะตายหรือชนะ หลักฐานที่อยู่ในมือเขานั้นจะกลายเป็นไร้ประโยชน์ทั้งหมด มนุษย์ไม่อาจสมบูรณ์แบบไปทุกอย่างได้ และหนานกงชวี่เองก็ไม่ใช่เทพนักคิดด้วยเช่นกัน

เซ