บทที่ 517 ความสัมพันธ์ที่สิ้นหวัง (1)

“ข้าจะออกไปดู” เว่ยจวินมั่วเอ่ย

“ข้าไปด้วย” หนานกงมั่วเอ่ย

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า ทั้งสองเดินจูงมือกันออกมาจากห้องโถง เสียงหนานกงมั่วดังขึ้นมาจากด้านนอกประตู “หลิ่ว ฝากดูแลจวนเยี่ยนอ๋องด้วย”

“เจ้าค่ะ พระชายา”

วังหลวงในยามค่ำคืน ไม่มีความรู้สึกอ้างว

บทที่ 518 ความสัมพันธ์ที่สิ้นหวัง (2)

เฉียวเย่ว์อู่มองหนานกงซูด้วยสายตาเคียดแค้น หนานกงซูก็มองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นเช่นเดียวกัน ความแค้นที่อีกฝ่ายฆ่าลูกของนาง ไม่ว่าจะทรมานเฉียวเย่ว์อู่มากเพียงใด บุตรชายของนางก็ไม่มีวันหวนกลับ ทว่าความเจ็บปวดและความแค้นในใจก็ไม่เคยจางหายไป ดังน

บทที่ 519 ต่อสู้ (1)

หนานกงไหวประสานมือคำนับไทเฮา เอ่ยว่า “วันนี้เสียมารยาทต่อไทเฮา เพราะกระหม่อมไม่มีทางเลือก หากกระหม่อมทำอันใดผิด ไทเฮาโปรดให้อภัยด้วย กระหม่อม...ไม่มีทางเลือกจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”

ไทเฮาไม่สนใจ นางเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “บนโลกใบนี้ มีสักกี่คนที่สามารถทำอะไรตามใจตัวเอง”

หนานกงไหวเงี