บทที่ 516 คืนแห่งการเปลี่ยนแปลง (2)

เฉียวเฟยเยียนกัดฟันเอ่ย “เชียนหนิงคือลูกของท่านพี่หนานกง”

หนานกงชวี่หัวเราะ ทว่ากลับไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าเลยแม้แต่น้อย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมหลังจากที่เจิ้งซื่อเข้ามาในจวนฉู่กั๋วกงก็ไม่เคยมีลูกอีกเลย”

เฉียวเฟยเยียนไม่เข้าใจ หนานกงชวี่เอ่ยเสียงเรียบ “เพ

บทที่ 517 ความสัมพันธ์ที่สิ้นหวัง (1)

“ข้าจะออกไปดู” เว่ยจวินมั่วเอ่ย

“ข้าไปด้วย” หนานกงมั่วเอ่ย

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า ทั้งสองเดินจูงมือกันออกมาจากห้องโถง เสียงหนานกงมั่วดังขึ้นมาจากด้านนอกประตู “หลิ่ว ฝากดูแลจวนเยี่ยนอ๋องด้วย”

“เจ้าค่ะ พระชายา”

วังหลวงในยามค่ำคืน ไม่มีความรู้สึกอ้างว

บทที่ 518 ความสัมพันธ์ที่สิ้นหวัง (2)

เฉียวเย่ว์อู่มองหนานกงซูด้วยสายตาเคียดแค้น หนานกงซูก็มองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นเช่นเดียวกัน ความแค้นที่อีกฝ่ายฆ่าลูกของนาง ไม่ว่าจะทรมานเฉียวเย่ว์อู่มากเพียงใด บุตรชายของนางก็ไม่มีวันหวนกลับ ทว่าความเจ็บปวดและความแค้นในใจก็ไม่เคยจางหายไป ดังน