บทที่ 487 พระราชพิธีราชาภิเษก (1)

หนานกงมั่วพยักหน้าแล้วจึงเอ่ย “มีแน่นอน ให้คนนำไปไว้ในห้องพวกเจ้าแล้ว เดิมทีว่าจะไม่ให้น้องเล็ก แต่ว่า…ให้ก็แล้วกัน เชียนจย่งจะได้ไม่รู้ว่าข้าเป็นพี่สะใภ้ที่ลำเอียง”

แน่นอนว่าย่อมเป็นเรื่องล้อเล่น คนทั้งสามไม่ได้เอาไปใส่ใจ เซียวเชียนเหว่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้ม เซียวเช

บทที่ 488 พระราชพิธีราชาภิเษก (2)

หลังจากพูดคุยกับไทเฮาอยู่ชั่วครู่ ไทเฮาก็ปล่อยให้เหล่าเด็กสาวออกไปเดินเล่นกัน ยามนี้เซียวเชียนเยี่ยกำลังเตรียมตัวสำหรับพิธีราชาภิเษก และไม่จำเป็นต้องกังวลว่าพระญาติฝ่ายหญิงจะทะเลาะกันในวังหลวง แม้ว่าหนานกงมั่วจะแต่งงานแล้ว ทว่าในสายตาของคนรุ่นก่อน นางยังคงเป็นเด็ก

บทที่ 489 พลั้งมือฆ่าคน (1)

หนานกงซูกำรอบถ้วยน้ำชาในมือแน่น หลับตาลงแล้วเอ่ย “แน่นอนว่าข้ารู้ดี พี่สาว ข้าขอร้อง...ข้าฝากข้อความไปบอกพี่ใหญ่หน่อยได้หรือไม่”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว หนานกงซูกล่าวต่อว่า “เพียงบอกว่า...ข้าคิดถึงบ้านนิดหน่อย หากพี่สะใภ้มีเวลาให้เข้ามาหาข้าที่วังบ้าง”

หนานกงมั่วเข้าใจว่า