บทที่ 486 เจ้าเด็กกวนประสาท (3)

หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จริงๆ แล้วเจ้าก็ยังสู้ได้ หากรู้สึกคันไม้คันมือเมื่อใด ก็มาเรียนรู้จากข้าได้ ข้า..ยินดีเป็นอย่างยิ่ง”

เซียวเชียนจย่งเบะปาก สายตาที่มองไปยังหนานกงมั่วไม่ได้ดูหมิ่นและไม่พอใจเช่นเมื่อก่อนแล้ว แต่ทำราวกับเขากำลังเห็นปีศาจเสียมากกว่า หญิงผู้น

บทที่ 487 พระราชพิธีราชาภิเษก (1)

หนานกงมั่วพยักหน้าแล้วจึงเอ่ย “มีแน่นอน ให้คนนำไปไว้ในห้องพวกเจ้าแล้ว เดิมทีว่าจะไม่ให้น้องเล็ก แต่ว่า…ให้ก็แล้วกัน เชียนจย่งจะได้ไม่รู้ว่าข้าเป็นพี่สะใภ้ที่ลำเอียง”

แน่นอนว่าย่อมเป็นเรื่องล้อเล่น คนทั้งสามไม่ได้เอาไปใส่ใจ เซียวเชียนเหว่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้ม เซียวเช

บทที่ 488 พระราชพิธีราชาภิเษก (2)

หลังจากพูดคุยกับไทเฮาอยู่ชั่วครู่ ไทเฮาก็ปล่อยให้เหล่าเด็กสาวออกไปเดินเล่นกัน ยามนี้เซียวเชียนเยี่ยกำลังเตรียมตัวสำหรับพิธีราชาภิเษก และไม่จำเป็นต้องกังวลว่าพระญาติฝ่ายหญิงจะทะเลาะกันในวังหลวง แม้ว่าหนานกงมั่วจะแต่งงานแล้ว ทว่าในสายตาของคนรุ่นก่อน นางยังคงเป็นเด็ก