บทที่ 48 แม่นมหลาน คนเก่าแก่

“ท่านพ่อ เรือนจี้ชั่งอยู่ไม่ได้หรือเจ้าคะ” หนานกงมั่วไม่สนใจสีหน้าของพ่อบ้าน หันกลับไปถามหนานกงไหว เท้าของหนานกงไหวหยุดไปเล็กน้อย โบกมือพลางตอบ “เอาตามนี้เถิด ตอนนี้เรือนจี้ชั่งเข้าไปอยู่ได้หรือไม่ หากยังอยู่ไม่ได้ก็รีบเก็บกวาดให้คุณหนูใหญ่เดี๋ยวนี้” ในขณะที่เอ่ย เท้า

บทที่ 49 เกียรติของอนุภรรยา

หนานกงมั่วพยักหน้า “แม่นม เราเข้าไปกันเถิด”

เรือนจี้ชั่งมีหนึ่งห้องโถง หนึ่งศาลา และอีกสองหอ ทะเลสาบทางทิศตะวันตกยังมีศาลาอีกหนึ่งหลังด้วย หอฝูอวิ๋นเป็นสถานที่ที่เมิ่งซื่ออาศัยอยู่เมื่อยามยังมีชีวิต หนานกงมั่วเพียงเข้าไปดูและจุดธูปให้เมิ่งซื่อแล้วกลับออกมา หมุนตัวเดิ

บทที่ 50 กิจการของสกุลเมิ่ง

พ่อบ้านเห็นว่าไม่มีธุระของตนแล้วจึงถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อไม่มีเรื่องอื่นใดแล้ว ข้าน้อยต้องขอตัว เงินเดือนของคุณหนูใหญ่ทุกเดือนได้เหมือนคุณหนูรองคือสิบห้าตำลึงเงิน ฮูหยินบอกเดือนนี้เกินครึ่งเดือนมาแล้ว จึงให้คุณหนูใหญ่สิบตำลึงเงินไปก่อน อีกเดี๋ยวข้าน้อยจะ