ตอน 47
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 47 เรือนจี้ชั่ง
เห็นท่าทางถอนหายใจของหนานกงซู หนานกงมั่วและเซี่ยเพ่ยหวนสบตากันยิ้มๆ เซี่ยเพ่ยหวนเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ในที่สุดก็มาถึง ข้าต้องขอตัวกลับแล้ว หากเจ้าเก็บของเรียบร้อยแล้วอย่าลืมมาเล่นที่จวนตระกูลเซี่ยเล่า ให้ท่านยายข้าได้เห็นเจ้าบ้าง”
หนานกงมั่วพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว เจ้าวางใจเถิด
ตอน 48
บทที่ 48 แม่นมหลาน คนเก่าแก่
“ท่านพ่อ เรือนจี้ชั่งอยู่ไม่ได้หรือเจ้าคะ” หนานกงมั่วไม่สนใจสีหน้าของพ่อบ้าน หันกลับไปถามหนานกงไหว เท้าของหนานกงไหวหยุดไปเล็กน้อย โบกมือพลางตอบ “เอาตามนี้เถิด ตอนนี้เรือนจี้ชั่งเข้าไปอยู่ได้หรือไม่ หากยังอยู่ไม่ได้ก็รีบเก็บกวาดให้คุณหนูใหญ่เดี๋ยวนี้” ในขณะที่เอ่ย เท้า
ตอน 49
บทที่ 49 เกียรติของอนุภรรยา
หนานกงมั่วพยักหน้า “แม่นม เราเข้าไปกันเถิด”
เรือนจี้ชั่งมีหนึ่งห้องโถง หนึ่งศาลา และอีกสองหอ ทะเลสาบทางทิศตะวันตกยังมีศาลาอีกหนึ่งหลังด้วย หอฝูอวิ๋นเป็นสถานที่ที่เมิ่งซื่ออาศัยอยู่เมื่อยามยังมีชีวิต หนานกงมั่วเพียงเข้าไปดูและจุดธูปให้เมิ่งซื่อแล้วกลับออกมา หมุนตัวเดิ