บทที่ 422 ข้าโกหกเขา (1)

เห็นหนานกงมั่วไม่เอ่ยอันใดต่อ คุณชายเสียนเกอจึงเอ่ยว่า “ข้าเข้าไปก็เห็นว่า สถานการณ์ข้างในเลวร้ายกว่าที่อู๋ปั๋วเขียนไว้ในจดหมายเสียอีก โรคระบาดข้างใน...อืม จะเอ่ยว่าเป็นพิษก็ไม่เหมือน ตั้งแต่อู๋ปั๋วได้รับบาดเจ็บจนถึงเสียชีวิตเป็นเวลาครึ่งเดือน ผู้ติดตามสองคนของเขาตั้งแต่ล้ม

บทที่ 423 ข้าโกหกเขา (2)

ฝังพยักหน้า เอ่ยว่า “อย่างน้อยสำหรับคนทั่วไป เมืองนี้ถือว่าตัดขาดจาดโลกภายนอกแล้วขอรับ” และแน่นอนว่าไม่นับคนอย่างพวกเขา ทหารในดินแดนของเย่ว์จวิ้นอ๋องหยุดมือสังหารของวังจื่อเซียวไม่ได้ ทว่าคนเยอะเช่นนี้ อยากจะปิดบังสถานะคงมิใช่เรื่องง่าย เกรงว่าตอนนี้เซียวเชียนเยี่ยคงจะรู้แล

บทที่ 424 ข้าหลอกเขา (3)

ฝังพยักหน้าเงียบๆ หนานกงมั่วจึงสั่งการ เอ่ยว่า “รีบส่งม้าเร็วไปยังผิงโจวทันที สืบเรื่องราวของผิงโจวจวิ้นอ๋องมาให้หมดทุกเรื่องโดยละเอียด อีกทั้ง...รายงานฝ่าบาทสักหน่อย เดี๋ยวจะโทษว่าเราจัดการอะไรตามใจชอบ”

“ขอรับ จวิ้นจู่”

ในเรือนเล็กๆ อีกมุมหนึ่งของเมือง เซียวเชียนเยี่ยส