บทที่ 42 เหยียบเรือสองแคม

หนานกงมั่วมิได้นึกโกรธเคือง เพียงมองเจิ้งซื่อแล้วเอ่ยถามว่า “หว่านฮูหยิน ท่านเชื่อคำพูดนี้หรือไม่”

แน่นอนว่าเจิ้งซื่อไม่เชื่อ บุรุษหากไม่มักมาก ไหนเลยจะมีเรื่องวุ่นวายเช่นนั้น ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเชียนเยี่ยเองก็มิใช่เด็ก จวนเย่ว์จวิ้นอ๋องมิได้มีเพียงชายาเอก ยังมีชายารอ

บทที่ 43 หมั้นหมายเพื่อช่วยนาง

“หนานกงซูเสนอตัวมาเอง จะโทษใครได้” เว่ยจวินมั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่ว่าเซียวเชียนเยี่ยจะเหยียบเรือกี่แคม หนานกงซูก็พาตนเองเข้ามาให้เหยียบถึงที่ เซียวเชียนเยี่ยกล้าเข้าหาเซี่ยเพ่ยหวนในเวลานี้ แสดงให้เห็นว่าเขามั่นใจแล้วว่าหนานกงซูจะต้องแต่งกับเขาอย่างแน่นอน บุตร

บทที่ 44 ตระกูลใหญ่แห่งจินหลิง

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีคนตกน้ำ” บริเวณรอบข้างล้วนมีแต่บรรดาคุณหนูและสาวใช้ไร้ซึ่งกำลังเข้าช่วยเหลือได้ นายทหารอื่นๆ นั้นคอยคุ้มกันอยู่รอบนอก เมื่อได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งเข้ามา ทว่าไม่อาจรู้ได้ว่าจะทันหรือไม่ สาวใช้สองคนเฝ้ารอการช่วยเหลือไม่ไหวจึงรีบกระโดดลงไป น่าเสียดา